Over een brede mooi geasfalteerde snelweg zoeven we van Ibagué naar Pueblo Nuevo waar we over een smal zijweggetje weer over een onverharde weg verder hobbelen; we zijn op weg naar de Atacama woestijn. Een gebied dat ooit de zeebodem vormde en nu een indrukwekkende deels rode woestijn is. De zij-afslag die we genomen hebben is een oude spoorlijn wat te merken is aan de lange donkere tunnels die we doormoeten met daartussen een spoorbrug over de Rio Magdalena, dit maakt deze route extra avontuurlijk en een tikkeltje spannend.
Zelf hebben we vandaag een lange reis achter de rug (we zijn gestart in Toche) en via iOverlander vinden we een kampeerplek op een rancho die aan deze route gelegen is. We zijn er op een doordeweekse dag de enige gasten en hebben het heel terrein inclusief zwembad voor onszelf. We hebben onderweg al gemerkt dat de temperatuur flink op is gelopen in verhouding met het koelere Andes gebergte waar we vandaan komen en plonzen dan ook dankbaar het zwembad in. Na een mooie zonsondergang eten we bij kaarslicht en duiken daarna onze bedden in. We slapen in onze 4×4 met daktent die we in Bogota bij Karakoles gehuurd hebben. Als we de volgende ochtend wakker worden blijken we geplaagd te zijn door zandvliegen, hier hadden we al over gelezen en nu zijn onze benen bedekt met rode stippen. Het regent en we starten traag op,. Al snel nadat het droog is geworden begint de temperatuur weer flink te stijgen en maken wij ons op om verder te rijden naar Villa Vieja. Een liefelijk plaatsje direct aan de woestijn gelegen met een mooi authentiek dorpsplein. We eten een heel erg goede lunch bij restaurant Salsipuedes wat een hotspot lijkt te zijn want het restaurant stroomt langzaam vol als we er zitten. Daarna bezoek we het om de hoek gelegen Museo Paleontològico. Het is een heel klein museum waar we voor Colombiaanse begrippen vrij veel voor betalen maar de fossielen van onder andere gigantische schildpadden zijn wel de moeite waard om te bekijken. Na ons bezoek maken we ons op voor kamperen in de woestijn; we slaan her en der boodschappen in, nemen grote zakken drinkwater mee, gooien nog even de bezinetank vol en rijden de woestijn in. Onderweg vangen we al wat glimpen op van de bijzonder gevormde rode formaties, we zullen hier later nog terug komen maar willen nu eerst naar onze kampeerplek diep in de woestijn gelegen bij Hotel el Peñon de Constatino.
We zetten onze 4×4 op een plek met mooi uitzicht over de woestijn en duiken gelijk weer het zwembad in om even af te koelen (de gevoelstemperatuur kan hier in de woestijn oplopen tot 50 graden!). Ondertussen begin ik met koken zodat we vroeg kunnen eten en daarna naar het Observatoria Astronómico Astrosur kunnen wandelen. Dit is behoorlijk spectaculaire ervaring om door een volledig donkere nacht bij nieuwe maan onder de sterrenhemel een stuk door de woestijn te wandelen. De kinderen vinden het ook best spannend maar als snel komen we aan bij het osbervatorium waar we met kaarslicht ontvangen worden en op de grond mogen gaan liggen tussen de andere bezoekers. De astronoom vertelt vanalles over de sterrenhemel waarbij de kinderen vooral onder de indruk zijn van de zaklamp waarmee hij de sterren aan kan wijzen. Het is volledig in het Spaans en voor mij ook maar deels te volgen maar alsnog mooi en leerzaam. Daarna mogen we zelf door 4 verschillende telescopen kijken die zijn afgesteld op verschillende planeten en sterrenwolken wat ook een leuke ervaring is. Terug hoeven we niet te lopen maar hebben we via onze camping een tuktuk geregeld. De kinderen (en wij) vinden dit fantastisch, de weg is behoorlijk slecht wat het een avontuurlijke tocht maakt.
Die nacht slapen we buiten onder de sterrenhemel op speciaal hiervoor gemaakte netten naast onze kampeerplaats, het is een unieke ervaring om dit met de kinderen te kunnen doen die we nooit meer zullen vergeten.
De volgende dag bezoeken we het rode deel van de woestijn. Ik had er niet al te hoge verwachtingen van maar het is veel leuker dan verwacht. Je kan namelijk door allemaal smalle paden door de rode formaties lopen waardoor het wel wat weg heeft van een doolhof. Het is super rustig wat het extra leuk maakt en de kinderen kunnen lekker op ontdekking uit. Ze vinden heel veel felroze cactusvruchtjes die ze kennen van Aruba en dit maakt het helemaal een leuke ontdekkingstocht. Tevreden sluiten we de dag weer af. De volgende ochtend vertrekken we weer, ons bezoek aan e Atacama woestijn was een avontuurlijke ervaring die ik niet had willen missen maar ik ben ook blij de hitte en de zandvliegen weer achter ons te kunnen laten. Deze keer steken we de Magdalenarivier over met een pondje en rijden we terug in de richting van Bogota.
