Een harde knal en acuut staan we stil! We hebben er vandaag ruim 50 kilometer dirt road opzitten en de avond begint te vallen. Net aangekomen in het Colombiaanse plaatsje Toché, een gehucht in de Colombiaanse Andes zonder verharde wegen of een telefoonsignaal, zijn we toe aan een kampeerplek. Achterin onze 4×4 zijn onze 3 kinderen voor vandaag genoeg door elkaar geschud en in de iOverlander app vinden we de enige kampsite in de wijde omgeving . De weg is niet makkelijk te vinden en aan het einde van het dorp slaan we linksaf door een openstaand hek waarna we plotseling een harde knal horen. De Landcruiser staat schuin naar rechts en als ik het raampje opendraai zie ik tot mijn schrik dat het voorwiel volledig tussen een gat in het wildrooster is gezakt. Dat wordt hulp halen denk ik direct maar mijn man geeft het nog een kans. En ja hoor wonderbaarlijk genoeg is na 2 keer achteruit gassen het wiel weer volledig uit het gat, ik sta versteld van de kracht van ons bakbeest. We halen opgelucht adem en zetten onze tocht voort.
De weg is bezaaid met diepe kuilen en na nog 10 minuten hobbelen rijden we door een openstaand hek een soort kampeerterrein op. Het is er verlaten, na 5 keer “hola” geroepen te hebben verschijnt er een enthousiaste hond maar verder geen levende ziel. We hebben geen andere optie dan ons kamp op te slaan nu de avond valt. Het voelt wat ongemakkelijk zonder de eigenaar gezien te hebben maar de plek is verder geweldig. We staan aan een kabbelende rivier met uitzicht op hoge bergtoppen, er zijn wc’s en een overkapping met tafels waar we perfect kunnen zitten om te koken en eten. Na een makkelijke maaltijd is het echt donker geworden en maken we ons klaar voor de nacht. Nog steeds geen spoor van de eigenaren wat maakt dat we toch wat onrustiger slapen.
De volgende ochtend als we de daktent openritsen is het zonnig en ontdekken we pal achter onze auto een kleine warmwaterbron met bruin borrelend water; een heuse natuurlijke jacuzzi! Dat ziet er zo verleidelijk uit dat we het niet kunnen laten om erin te plonzen en het is een heerlijke ervaring, onze eigen privé bron midden in de natuur. Na even lekker gebubbeld te hebben maak ik een wandeling langs de rivier en zie ik even later mijn man druk naar me gebaren. De eigenaresse is er! Ik spreek het beste Spaans van ons twee en voer daarom meestal het woord; een vriendelijke Colombiaanse heet ons welkom en gelukkig is het geen enkel probleem dat we hier zijn gaan staan.
Even later komen er twee Colombiaanse “cowboys” met prachtige traditionele sjaals een man brengen die slecht ter been is. We krijgen biertjes aangeboden die we helaas op dit vroege tijdstip af moeten slaan maar raken wel gezellig aan de praat. De man is hier op retraite uit een nabijgelegen stad en brengt een groot dele van de middag in de bron door. De eigenaresse biedt aan dat de kinderen wel op een van de paarden mogen rijden. Als ik me omdraai zie ik dat mijn man er ook op een gehesen wordt en zijn paard er in draf vandoor gaat. Hij heeft vrijwel geen rijervaring en het duurt even voordat de cowboys doorhebben dat het paard stuurloos op een nabijgelegen veld afdraaft en mijn man geen idee heeft wat hij moet doen. De Colombiaanse cowboys kunnen hun lol niet op maar zorgen ervoor dat hij even later weer veilig op 2 benen staat.
Die middag wandelen we langs de rivier die door een adembenemend mooie vallei stroomt met uitzicht op de Volcan Machin. We lopen langs vele kleine huisjes die soms uit weinig meer bestaan dan golfplaten. Blaffende honden verwelkomen ons en de campesinos begroeten ons vriendelijk en een tikkeltje verbaasd.
Deze avond zitten we toch heel wat rustiger onder de flonkerende sterrenhemel en genieten van een kampvuur en de warmwaterbron. Al starend naar de vlammen voel ik een intense tevredenheid en kalmte; ik ben precies daar waar ik zijn wil.
Geef een reactie